Paadje

Nu we een mooi hek om de moestuin hebben, met poortjes er in, moest er ook een paadje komen. Zodat je zo uit de woonkamer via de schuifpui door kunt lopen de moestuin in. We hadden al iets aangelegd met plankjes en houtsnippers, maar dat was volledig overwoekerd.

Ik had wel een belangrijke eis, ik wilde dat het paadje nestgelegenheid zou bieden  voor solitaire bijen. Zeventig procent van de bijen nestelt in de grond en bestrating kan daar heel geschikt voor zijn. Mits de tegels brede voegen hebben en er voldoende schoon zand onder zit. Daar hebben bijen een voorkeur voor, zwart zand met veel organisch materiaal kan teveel micro-organismen bevatten. Hierdoor kunnen de larven die uit de eitjes komen die in het zand gelegd worden, ziek worden.

Peter is aan het werk gegaan en heeft een geul van 30 cm diep uitgegraven. Deze is gevuld met schoon zand. Daarna heeft hij met behulp van een latje de tegels en stenen vrij ver uit elkaar gelegd.

Het resultaat mag er zijn en het is heerlijk om op een zonnige dag zo de moestuin in te lopen.

(AH)

Even bijpraten …

Het is alweer meer dan twee maanden sinds ons laatste blog bericht.
Er zijn vast lezers die zich afvragen of er nog wel Roepen op de Moos zitten.
Even bijpraten …

We hebben een hete zomer achter de rug met een paar dagen van boven de 40 graden. En het was vooral ook een droge zomer. Regelmatig werden er buien aangekondigd die we vervolgens in de verte aan ons voorbij zagen trekken. We werden er af en toe chagrijnig van. Of er werd tien millimeter regen verwacht (hoera!) en dan werden het er slechts twee.

Het zal niemand verbazen dat de poel in ons voedselbos bijna droog staat. We hebben deze zomer een paar keer met onze grondwaterpomp in het voedselbos gesproeid. De nog jonge bomen daar zijn vooral bezig met te overleven. Op een enkele appel na dragen de bomen dit jaar nog geen vrucht. En het is nog afwachten of het perzikenboompje zal overleven.

Was het dan alleen maar kommer en kwel? Welnee.

Verschillende druivenplanten bij de pergola gaven dit jaar voor het eerst druiven. Witte en blauwe, lekker zoet. Ze zijn redelijk klein maar dat heeft vast ook te maken met de droogte.

De nieuwe Chinese linde die we achter het huis hebben geplant hebben we veel water gegeven en doet het prima.

Het is ons eerste seizoen in de kas en de tomaten en de komkommers doen het goed. De paprika’s laten het om onduidelijke redenen afweten.

De Japanse wijnbes die tegen de bosrand in de moestuin staat, heeft het fantastisch gedaan. Net als de meeste rode bessenstruiken.

We hebben twee nieuwe kippen (Kukel en Gloria) aan ons huishouden toegevoegd. En natuurlijk de leukste kitten van de wereld. Molly werd al snel door Jodokus liefdevol geadopteerd. Ferdinand had wat langer moeite met die nieuwe spring-in-het-veld maar is inmiddels helemaal bijgedraaid.

(PG)

Zwerm

Een van mijn twee volken ging vorige week woensdag onverwacht zwermen. Anderhalve week eerder had ik nog in de kast gekeken en toen was er zelfs geen speeldop. Speeldoppen zijn een soort aanzet tot het type dop waaruit een koningin komt en daarmee een indicatie dat het volk zwermneigingen krijgt.

De bijen streken neer tegen de stam van een conifeer, zo hoog dat wij er niet bij konden. En omdat ze tegen de stam zaten, was afslaan ook geen optie. Als ze aan een tak hangen, kan een flinke tik op de tak er voor zorgen dat de hele zwerm omlaag valt, in de mand of emmer die je er onder hebt gehouden.

Woensdagavond sloeg het weer om en werd het koud, regenachtig en stak er een flinke wind op. Geen weer waarbij een volk naar de nieuwe woning gaat vliegen.

Ik wilde de zwerm in een kast zetten, maar wist niet hoe.

Eerst hebben we een soort kast gefabriceerd van twee koelboxen en die bij de zwerm vastgebonden. In de hoop dat ze er in zouden kruipen. Ze vonden het niks.

Vervolgens hebben we het geprobeerd met een zwermboor. Dat is een ding waar een zwerm in zou kruipen. Niet mijn zwerm, ondanks dat ik het met was en propolis in had gesmeerd.

Bijen die zwermen, nemen voor drie dagen voedsel mee in hun maag en die waren bijna voorbij. Tijd voor straffe maatregelen, of ze zouden van honger en kou dood gaan, hoog in die conifeer.

Omdat we allebei meer om bijen geven dan om coniferen, heeft Peter de top uit de boom gezaagd. Hij viel heel mooi om, hangend op de onderligende takken, met de bijen op hun plek. Een voor een zaagde Peter de takken af, net zo lang tot ik er bij kon en de bijen in een emmer kon vegen.

De emmer heb ik een paar uur ondersteboven laten staan met een steen onder de rand, zodat achtergebleven en rondvliegende bijen er ook in konden. Een paar uur later heb ik de zwerm in een kast gedaan. Helaas niet ik de kast die ik graag wil bevolken, want daar broedt een koolmees in.

Ik heb ze een pak suikerdeeg gegeven omdat het geen goed weer was om te vliegen. Vandaag was het eindelijk wat warmer en toen ik thuis kwam zag ik bijen in en uit de kast gaan. Over een paar weken zal ik een voorzichtig kijken hoe het er mee staat binnenin de kast.

Bij inspectie van de kast waar de zwerm uit kwam, vond ik maar twee zwermdoppen. Normaal maken bijen er wel 20. Zelfs als ik dit op tijd gezien had, zou ik niet hebben gedacht dat het om zwermneigingen ging, maar zou het voor een zogenaamde stille moerwissel hebben gehouden. Daarbij wordt de oude koningin door een nieuwe vervangen, terwijl het hele volk in de kast blijft.

Al met al heb ik heel veel geleerd!

(AH)

Wortelschade door woelratten

We waren al twee keer een vijgenboompje kwijt geraakt doordat woelmuizen of -ratten de wortels hadden weggevreten. En vorig jaar, toen we een abrikozenboompje verwijderden waarvan we dachten dat hij helemaal verdroogd was, bleek die ook geen wortels meer te hebben.

Een paar weken geleden zag Peter dat een van de kersenbomen in de moestuin helemaal scheef stond. Toen we de grond er omheen aandrukten, bleek die grotendeels uit gangen te bestaan. Weer die wortelvreters.

In dezelfde tijd kwam Jodokus thuis met een woelrat in zijn bek. Ik had er nog nooit een gezien, ze zijn best groot.

Woelratten zijn beschermd, we mogen ze niet verdelgen. Jodokus was dus illegaal bezig. Ik heb hem op de wet gewezen, maar weet niet of dat wat uithaalt.

Die gangen dicht trappen hadden we eigenlijk ook niet mogen doen.

Ik heb opgezocht welke planten woelratten afschrikken. Tuingloxinia (Incarvillea delavayi) en goudlook (Allium moly) blijken beiden een hinderlijke geur te verspreidden. Toevallig wou ik die allebei heel graag in de tuin zetten, mooi om de kersenbomen heen. Voor die laatste is het nu niet het pootseizoen. Tuingloxinia heb ik aangeplant. Nu maar hopen dat ze niet door een ander dier worden opgegeten.

De kersenboom hebben we ondersteund met palen om hem rechtop te houden. Een van de andere bomen kon ook wel een steuntje gebruiken. Ze bloeien nu, het is te hopen dat ze het redden.

(AH)

Mezen

We zagen een koolmees de leegstaande topbar hive (een type bijenkast) ingaan en er na een tijdje weer uitkomen. Bij inspectie bleek dat er een nestje in zit, er waren zelfs al eitjes gelegd.

Als mezen op zulke plekken gaan nestelen, is het hoog tijd nestkastjes op te hangen. Of eigenlijk hadden we dat in het najaar moeten doen. Peter heeft dat vandaag gedaan. Dit jaar zullen ze wel leeg blijven staan, maar dan hangen ze in elk geval al vast. Kan ik volgend jaar misschien weer bijen huisvesten in die kast.

(AH)

Nestgelegenheid voor wilde bijen

We hebben inmiddels heel wat inheemse bomen, struiken en planten neergezet. Daar kunnen een aantal soorten wilde bijen hun voedsel van halen. Maar behalve bloesems en bloemen hebben wilde bijen ook nestgelegenheid nodig. Bijenhotel zou je zeggen en dat is ook prima (mits goed gemaakt, maar daarover een andere keer meer). Alleen is het wel zo dat maar dertig procent van de solitaire bijen bovengronds nestelt. Zeventig procent help je daar dus niet mee. Die gaan de grond in.

Als de grond helemaal begroeid is, kunnen ze er niet in. Er humusrijke grond, daar houden ze ook niet van. Daar zitten teveel bacteriën en dergelijke in. Bovendien kunnen veel solitaire bijen helemaal niet zo ver vliegen, soms maar een paar honderd meter. De nestplaats moet daarom dicht bij de voedselbron zijn. En het is essentieel dat het op een zonnige plek is.

We hebben daarom een stuk op de schrale helft van het talud in ons voedselbos afgeplagd en een heel klein stijl wandje afgegraven. We hopen dat ze hier wat aan hebben!

(AH)

Toom

Op 7 april hebben we twee bruine kippen opgehaald in Ochten. We noemden ze Vera en Betty.

Beide kippen hadden het zwaar. Tessa, onze laatste Sussex kip, is een stuk groter en moest weinig van ze hebben. Elke keer als zij de twee nieuwelingen zag, werden ze gepikt. Tessa ging bovenop de rug van de kip staan en pikte ze in de kop. Waarbij een van beiden het nog zwaarder te verduren had dan de andere. Dit kipje had al een kale kop toen ze bij ons kwam, blijkbaar was ze eerder gepikt. Haar naam werd al gauw Pixie.

We hielden Pixie en Brownie, zoals we de andere gingen noemen, apart. Ze hadden hun eigen ren en nachthokje. En als ze buiten liepen, zetten wij ze in de moestuin bij de eenden, weg van de andere kippen.

IMG_3565

Helaas voor de eenden leefden de twee bruine kippen hun frustraties op hen uit: ze gingen op de rug van de eenden staan en pikten ze in de kop. Die arme eenden wisten niet wat hen overkwam!

Na een tijdje hebben we de boel omgedraaid en de twee nieuwste kippen met de haan in de grote ren geplaatst, terwijl Tessa en de twee witte kippen in de kleine ren zaten. Dit om te zorgen dat Barend de haan de nieuwe kippen als deel van zijn harem zou zien en ze in bescherming zou nemen.

IMG_3691

Dit werkte en het ging steeds beter tussen de kippen. Na een paar maanden hebben we de bruine kippen ‘s avonds, als ze allemaal op stok waren, in het grote nachthok gezet. Zodat ze nog meer aan elkaar gingen wennen. En na een tijdje gingen Pixie en Brownie uit zichzelf met de andere kippen mee.

Nu is het een toom van vijf hennen en een haan. Pixie en Brownie staan het laagst in de pikorde, maar omdat ze zich daar naar gedragen, geeft dat geen problemen. Die twee zijn het meest onderzoekend en avontuurlijk. Met als hoogtepunt Pixie die ongemerkt het huis ingegaan was, de trap op geklommen en toen ze op het balkon aankwam besloot weer naar beneden te springen, recht op ons af toen we op het terras zaten te ontbijten.

De kippen zijn niet meer uit de moestuin te houden. We laten het hekje naar de kippenren en het bos inmiddels maar open staan, daar trekken ze zich toch niks van aan. En de rare situatie doet zich voor dat de eenden helemaal niet bang zijn voor Barend, Tessa of de witjes, maar op de loop gaan voor Pixie en Brownie.

(AH)