Frambozen en de foliekas

Nu we een volwaardige kas hebben neergezet hebben we een foliekas over. Hem aan iemand anders weggeven vonden we niet echt een optie omdat het folie al behoorlijk gescheurd was. En eigenlijk beviel de kas niet zo goed, dus we willen hem zelf niet meer gebruiken. We hebben met de gedachte gespeeld om het frame van de kas te laten begroeien met klimplanten. Misschien als romantische rozenpoort naar het voedselbos (niet erg praktisch) of gewoon in een verloren hoekje van de moestuin (maar waarom?).

Ik heb nu een veel zinvollere nieuwe bestemming bedacht: een frame om de frambozen aan op te binden.

img_4539

De bogen kunnen eenvoudig verwijderd worden zodat er in de winter alleen een paar metalen buizen uit de grond steken. En ’s zomers en in het najaar, als de frambozen zijn opgebonden, zullen de bogen nauwelijks opvallen tussen de grote frambozenplanten. Althans, dat is mijn verwachting. Geniaal!

(PG)

Wadi

De vorige winter was het zo ontzettend nat in de moestuin, dat er wadi’s moeten komen. Dat is nu haast onvoorstelbaar, het grondwater staat nog steeds zo laag dat de poel bijna droog staat. Maar het weer wordt steeds extremer, daar kunnen we maar beter op voorbereid zijn.

Peter is gaan graven, met dit resultaat.

wadi1

Het water dat er in staat, komt uit de regentonnen bij de kas. Die stonden helemaal vol na de bui van afgelopen nacht. En er wordt weer regen verwacht, vandaar dat we ze leeg gemaakt hebben. Even de wadi uittesten. De eenden vinden het alvast geweldig.

(AH)

Kas

We hebben een kas aangeschaft. Hij staat in de moestuin op de plek waar we eerst de foliekas hadden staan.

De kippen en eenden doen alsof het nooit anders is geweest. En Barend de haan kan zich met al dat glas lekker vergapen aan zijn spiegelbeeld.

IMG_4233IMG_4269IMG_4309

(PG)

Graspad

In april is ons voedselbos ingezaaid. Het pad is verhard met puin en ingezaaid met een mengsel van lanzaam groeiend gras en witte klaver. Zo kunnen we met auto of tractor door het voedselbos zonder dat er nou direct een heel zichtbaar pad is.

De afgelopen zomer hebben we het gras rustig zijn gang laten gaan want langzaam groeiend gras … nou ja, dat groeit nogal langzaam. Bovendien was het met de droogte de vraag of het überhaupt zou overleven. Uiteindelijk was het pad dichtgegroeid met allerlei soorten planten en was op veel plekken niet eens zichtbaar of er wel gras groeide.

Vandaag ben ik het pad met een handzeisje en maaimachine te lijf gegaan. En kijk … er kwam een volwaardig graspad tevoorschijn. Daar wordt een mens gelukkig van.

IMG_4241

(PG)

Aardbeientoren

Een van onze eerste projecten toen we in Laren kwamen wonen was de aardbeientoren. Als je leest over ecologisch moestuinieren komt hij altijd wel even voorbij, net als de kruidenspiraal. We hebben er een gebouwd van waaltjes, van die smalle klinkers. En dat was waarschijnlijk een verkeerde keuze. Als we hem hadden gemaakt van grotere klinkers waren de gaten waar de aardbeiplanten in groeien ook groter geweest. En dan was het misschien een succes geworden. Hoe het ook zij, de aarbeientoren was niet wat wij ons er van voor hadden gesteld.

Wij hebben onlangs een tuinkas besteld (waarover binnenkort meer). Die willen we op de plek waar onze tijdelijke tuinkas van folie stond. En ook zo ongeveer op de plaats van de aardbeientoren. Een goede aanleiding om de toren neer te halen.

IMG_4137

Toen ik daarmee bezig was kwam een ander mogelijke reden voor het minder functioneren van de aardbeientoren aan het licht. De kern van de toren heb ik destijds gemaakt van graszoden. De bovenkant en zijkanten waren compost. Nu, bij het ontmantelen van de toren blijkt dat die kern helemaal uitgedroogd is en haast zo hard is als steen. Niet echt een goede bodem voor aardbeien. Iets om rekening mee te houden als we het toch ooit weer op de heupen krijgen en een nieuwe aardbeientoren willen bouwen.

IMG_4151

De paar plantjes die de toren overleefd hebben krijgen een nieuwe plek in onze moestuin.

(PG)

Toom

Op 7 april hebben we twee bruine kippen opgehaald in Ochten. We noemden ze Vera en Betty.

Beide kippen hadden het zwaar. Tessa, onze laatste Sussex kip, is een stuk groter en moest weinig van ze hebben. Elke keer als zij de twee nieuwelingen zag, werden ze gepikt. Tessa ging bovenop de rug van de kip staan en pikte ze in de kop. Waarbij een van beiden het nog zwaarder te verduren had dan de andere. Dit kipje had al een kale kop toen ze bij ons kwam, blijkbaar was ze eerder gepikt. Haar naam werd al gauw Pixie.

We hielden Pixie en Brownie, zoals we de andere gingen noemen, apart. Ze hadden hun eigen ren en nachthokje. En als ze buiten liepen, zetten wij ze in de moestuin bij de eenden, weg van de andere kippen.

IMG_3565

Helaas voor de eenden leefden de twee bruine kippen hun frustraties op hen uit: ze gingen op de rug van de eenden staan en pikten ze in de kop. Die arme eenden wisten niet wat hen overkwam!

Na een tijdje hebben we de boel omgedraaid en de twee nieuwste kippen met de haan in de grote ren geplaatst, terwijl Tessa en de twee witte kippen in de kleine ren zaten. Dit om te zorgen dat Barend de haan de nieuwe kippen als deel van zijn harem zou zien en ze in bescherming zou nemen.

IMG_3691

Dit werkte en het ging steeds beter tussen de kippen. Na een paar maanden hebben we de bruine kippen ‘s avonds, als ze allemaal op stok waren, in het grote nachthok gezet. Zodat ze nog meer aan elkaar gingen wennen. En na een tijdje gingen Pixie en Brownie uit zichzelf met de andere kippen mee.

Nu is het een toom van vijf hennen en een haan. Pixie en Brownie staan het laagst in de pikorde, maar omdat ze zich daar naar gedragen, geeft dat geen problemen. Die twee zijn het meest onderzoekend en avontuurlijk. Met als hoogtepunt Pixie die ongemerkt het huis ingegaan was, de trap op geklommen en toen ze op het balkon aankwam besloot weer naar beneden te springen, recht op ons af toen we op het terras zaten te ontbijten.

De kippen zijn niet meer uit de moestuin te houden. We laten het hekje naar de kippenren en het bos inmiddels maar open staan, daar trekken ze zich toch niks van aan. En de rare situatie doet zich voor dat de eenden helemaal niet bang zijn voor Barend, Tessa of de witjes, maar op de loop gaan voor Pixie en Brownie.

(AH)